Australian dream

Al jaren ben ik grote fan van het tv-programma Masterchef Australia. Als je het mij vraagt de beste kook wedstrijd op tv en vooral 1000 maal beter dan de afgezaagde Nederlandse versie. Bij de Nederlandse versie gaat het vooral om het afzeiken van de deelnemers zodat het ego van de juryleden groeit. Bij de Australische gaat het echt om het leerproces van de deelnemers waarbij de juryleden met alle liefde helpen. In het seizoen van 2017 ging Ben Ungermann er met de 2e plaats vandoor. Deze kwart Nederlander staat bekend om zijn geweldige ijs en kwam naar Nederland om workshops te geven!

 

Naast de workshops die hij ging geven in Nederland (in Amsterdam en Den Haag) kwam hij ook naar Oosterhout, mijn geboortestad, voor een kook demonstratie. Beide waren aan de prijzige kant, maar de kans om een van mijn kookhelden te ontmoeten kon ik niet voorbij laten gaan. Uiteindelijk besloten om te gaan voor de kookworkshop, hierin zou ik de kans krijgen om echt van hem te leren in plaats van 'slechts' zijn eten te proeven. Een keuze waar ik nog steeds ontzettend blij mee ben.

 

Samen met mijn moeder ben ik naar Keizer Culinair in Den Haag gegaan om daar mijn kookheld te ontmoeten. Na een flinke file onderweg was mijn humeur niet meer al te best. Voor alle mensen die mij kennen, ja de opper bitch was aanwezig, waarom bedenken mensen dat ook precies op zo'n dag dat ze een ongeluk gaan veroorzaken. Nee, zo gevoelloos ben ik nou ook weer niet, maar ik moet toegeven ik was zwaar geïrriteerd. Binnen zag ik mijn held en een hele hoop mede kook- en Benfans wat er meteen voor zorgde dat er een lach op mijn gezicht kwam.

 

Na een signeersessie van alle shorten kon het koken dan eindelijk beginnen. Mijn ogen vielen meteen op de ingrediënten; een hele kip, paddenstoelen, ui en tot mijn verbazing ook bier. Meteen navraag gedaan, maar het moest geen probleem op gaan leveren om het bier weg te laten uit het recept.

 

De eerste uitleg ronde van Ben. Nog licht onder de indruk van het feit dat mijn held tegenover me stond en het moeten vertalen van zijn Engels voor je moeder zorgde ervoor dat zijn verhaal nog niet helemaal was binnen gekomen. Daar lag hij dan, die hele kip. Hier moesten wij stukken van gaan maken en dat betekende dus ook botten breken. Ik geef toe deze handeling zorgde ervoor dat ik mijn vegetarische collega's iets beter begrijp. Niet dat ik het vlees ga laten staan, absoluut niet, maar het voelen en horen breken van botten is toch vreemd. Gelukkig had ik nog een troef achter de hand; mijn moeder. Tactisch als ik ben; mam, jij komt van de boerderij, jij kunt dat wel. Ik kijk wel even. Mijn tactiek bleek te werken, zonder nadenken werden de vleugels gebroken. Van deze stukken maakte we de lollipops. Simpel gegaard in boter, maar om je vingers bij op te eten. Een simpele borrelhap die je kunt maken van chickenwings uit de winkel. Dit recept komt nog online!

 

De volgende stap; de 'poten' moesten worden gebroken en klaar gemaakt. Hiervoor kregen we een hoop handige trucjes, maar dit blondje kreeg het niet voor elkaar. Botte kracht bleek niet de juiste te zijn, simpelweg op de juiste plekken 'slaan' met je mes was al genoeg. Eenmaal bezig met het breken en hakken begon ik steeds meer plezier te krijgen in wat ik deed. Nee beste mensen, wees niet bang. Het heeft mijn innerlijke moordenaar niet aangewakkerd. Het heeft mij gewoon doen inzien dat dit een deel is wat hoort bij koken en koken is nou eenmaal mijn passie. De poot van mijn moeder ging haar dus ook aan haar neus voorbij, ik had de smaak te pakken, zij had het vroeger op de boerderij al gedaan, dus ze had gewoon pech. Hierover discussiëren was ook geen optie. We deden het gewoon zo. De poten werden gevuld met een heerlijke vulling van de paddenstoelen, verse kruiden en ui.

 

Nu kwam het lastige werk; de kipfilets uit het geheel halen. Scherpe mensen en ik zijn niet altijd een goede combinatie, waardoor ik heel voorzichtig aan de slag ging. Met resultaat; een prachtige kipfilet. Na het snijden van al deze stukken bleven er veel 'reststukken' over. Hiermee werd een heerlijke jus gemaakt. Hiervoor was het bier weg gezet, maar uiteraard kon het ook zonder. Alle botten moest in kleine stukken worden gehakt. Zelf had ik niet meer in mijn hoofd dat er een kip voor me lag, slechts een stuk vlees, maar niet iedereen was zover. Daarom hoorden we alleen maar; REMEMBER, THE CHICKEN IS ALREADY DEAD. YOU ARE NOT KILLING THE CHICKEN. Wie had gedacht dat stukken bot, peper, zout en water voor zoiets heerlijks konden zorgen. Bij het proeven was ik hier oprecht verbaasd over. Soms vergeet je hoe lekker de pure smaken zijn. Dit komt natuurlijk door alle smaaktoevoegingen in ons dagelijks eten en is ook niet raar.

 

Terwijl alle kip in de oven stond, kregen wij een masterclass van Ben; ijs maken. Zelf heb ik een ijsmachine, maar deze stond meer in de kast dan dat hij gebruikt werd. Dit kwam doordat ik al die tijd slecht 2 recepten had waarvan ik wist dat het resultaat positief zou zijn. Deze masterclass kwam dus als geroepen. In veel recepten lees je over een mengsel wat opgewarmd wordt voordat het in de ijsmachine gaat. Eigenlijk iets heel raars waar ik nooit over na had gedacht, tot Ben het zei. Waarom maak je iets warm, wanneer je wil dat het ijs wordt? Zijn recept heeft daarom dus ook geen enkel warm element. Dit recept is op mijn blog te vinden als heerlijk nagerecht met stoofperen.

 

Na het maken van de toetjes kwam het leukste; we mochten alles gaan proeven. Ik bevond me in de hemel. Naast het heerlijke eten, heb ik ook enorm veel geleerd over het programma Masterchef Australia en mijn held Ben Ungermann.